ارسال به

• آخرین ویرایش:چهارشنبه 4 آذر 1388

ارسال به

• آخرین ویرایش:-

ارسال به

مرجع خبری پرسپولیس: چقدر زود گذشت. ستاره‌ها و تیتر یك‌های 11 سال پیش حالا یك ویژگی مشترك به نام شكم داشتند. خاطراتمان چاق شده بودند ولی هنوز هیجان‌انگیز نشان می‌دادندداشت یادمان می‌رفت چقدر چهره‌های ویژه با كاریزمای شخصیتی متفاوت داشتیم كه برای‌شان حرص می‌خوردیم. عربده می‌زدیم. بغض می‌كردیم و گاه مثل بچه‌ها بالا و پایین می‌پریدیم. جنس ستاره‌ها جور بود. انگار همه‌شان اصل بودند.
جمعه عصر رفتیم به همان سال‌ها. قدیم قشنگ. نه! فقط این نیست كه یك نوستالژی لغتی، یك غم دوران خوردن لذتبخش به سبك عتیق و ذات انسانی مستعدمان را چسبیده باشد و نهیب بزند؛«هی، یالا... لذت ببر»
نه! واقعا اینطور نیست. تماشای بازی منتخب 98 یادمان آورد عقبگرد كرده‌ایم. چرا؟ خب چون آن نسل چیزهای زیادتری برای عرضه كردن و لذت بردن داشت. خاطرات چاق ما یك «برند» مشهور واقعی را به یادمان می‌آورد كه همه‌چیزش اصالت داشت. حتی یاغی‌گری‌هایش. حتی بعضی وحشی بازی‌ها!
2- تیم ملی كنونی چه چیزی را به شما عرضه می‌كند؟ حس ناسیونالیستی و عرق میهنی كه باید به احترامش امیدوار باشیم. تیم ملی به جام جهانی 2010 صعود خواهد كرد را كنار بگذارید. برای دقایقی كنار بگذارید.
چرا «حالایی‌ها» خاطره‌انگیز نیستند؟ خب خاطره اول باید شكل بگیرد و خاطرات فوتبال را ستاره‌ها می‌سازند. تیم بی‌ستاره بی‌خاطره است. حداقل برای ما كه در طول تاریخ حیات چندهزارساله‌مان به یك نفر امید بسته‌ایم. منتخب 98، مجموعه‌ای از ستاره‌های عجیب‌وغریب با مختصات هیجان‌برانگیز بی‌حدوحصر بود. روزنامه‌نگاری می‌گفت:«می‌شد در مورد هر كدامشان ساعت‌ها صحبت كرد و به تكرار نیفتاد.»
اما نسل امروز هنوز معمار هیچ حركت اجتماعی فراگیری نبوده.
3- از خوش شانسی‌های نسل 98 است یا بدشانسی‌های نسل 2010 كه همه آدم‌های جذاب در تیم آن سال جمع بودند؟
ما الان حتی دیگر یك علی‌اكبر استاداسدی هم نداریم كه خاكپور او را با مزه‌ترین خاطره سفرش بداند. همین! گفت:«استاداسدی» و همه روده‌بر شدند. استاداسدی كه می‌گفتند بدترین بازیكن تیم‌ملی است آنقدر برجستگی‌های رفتاری داشت كه به شیرینی یاد شود. مثل همان گلی كه مقابل تماشاچیان ژاپنی چسباند به تور دروازه عابدزاده و خیلی خونسرد گفت؛« خب لیز خوردم دیگه!»
عابدزاده‌ای دیگر نیست كه سه‌تا، سه‌تا پنالتی بگیرد، مهاجم عربستان را مچل كند و وسط هیاهوی ملبورن چهار تا پشتك بزند و یك دستی سد راه توپ شود. آدمی هم نداریم كه مثل نادر به سبیل‌هایش وفادار باشد و وسط بریتانیا هم سبیل‌های اجدادی را حفظ كند. مثل یك ارث معنوی. مثل بخشی از یك فرهنگ كه بد یا خوب بالاخره باید یك‌جاهایی بر بادش نداد. حداقل یك نفر باید اینطوری باشد.
نه عزیزم. باد همه سبیل‌های ما را با خودش برد! همه سبیل‌ها را. تاری برای گرو گذاشتن نمانده. یكی مثل خاكپور هم نیست كه نقش روشنفكر تیم را بر دوش بكشد و با خودش این‌طرف و آن‌طرف ببرد. یاغی‌مان هم كه نیكبخت است! فاصله رضا شاهرودی تا نیكبخت را متر كنید. وجب كم می‌آورید. قرار نیست داش‌آكل را از توی قبر بیرون بكشیم ولی داش‌آكل جزوی از ادبیات ماست. نیست؟
4- چند نفر را توی این نسل می‌شناسید كه 11سال بعد بتوانند این‌همه خاطره از موتورهای جست‌وجوگر مغزتان بیرون بكشند و بریزند وسط.
آن جشن صعود و آن پایكوبی دسته‌جمعی آدم‌های كوچه و بازار قصه شد و رفت پی‌كارش. اولین جشن عمومی به واسطه فوتبال بود كه بقال، دكتر، سوپور، مهندس، مكانیك، خلبان، آش‌فروش و تاجر را كشاند به متن جامعه. خودشان را كشاند و نه یك ادا و اطوار اتو كشیده رسمی را كه می‌خواهند به همه ثابت كنند چقدر بافرهنگ هستند.
فعلا نسل كنونی نا امیدمان می‌كند. 11 سال بعد ستاره‌های سوخته‌ای با این حجم خاطره‌سازی نداریم. دقیقا مثل كارخانه خاطره‌سازی بودند. نبودند؟ در یك بازی غیررسمی باز هم هیجان‌انگیز مسابقه می‌دادند، نه مثل دیدار مثلا خیریه منتخب پرسپولیس – استقلال با منتخب لیگ كه هیچ جذابیتی نداشت. البته تقصیری هم نداشتند. چه كنند؟ بینوا ندارد بیش.

• آخرین ویرایش:شنبه 7 دی 1387